Okumadan önce mutlaka*;  http://fizy.com/#s/3vdjfh 

  Bazen kişi düşünür… Düşünür fakat anlam veremez düşüncelerine. Düşüncelerinin altında mutlaka bir gerçeklik payı yatıyordur. Sahi gerçekler olmadan düşünmek anlamlı olur mu? İnsanları güldürmek için yaptığımız şakalar bile düşündürüyor iken… Aslında her şeyin bir anlamı var. Yok değil. Sorun şu ki; Biz insanlar belki de bazı şeylerin anlamını kabul etmeyip daha farklı anlamlandırmak istiyoruz. Bu kötü bir şey çünkü bu sefer gerçeklerle çelişiyor ve anlam veremediğimiz düşüncelere dalıyoruz. 
  Bazen kişi hislere kapılır… Bence bu hisler tehlikeli şeyler. Ciddi söylüyorum insana asla yapmayacaklarını yaptırabilirler. İyisiyle kötüsüyle fakat orasını kimse bilemez ve olaya farklı bir bakış açısı katmak gerekirse; Bilinse bile karışılamaz. Hisler anlamlı şeyler olabilir. Hatta herkes için anlamlı. Benim içinde öyle olsa gerek. Fakat diğer yandan bilirim ki bir hisse fazla kapılırsam bir gün o his yok olucak ve ya kendi içimde o hissi öldürmek zorunda kalıcam. Hisler böyle… Kafa karıştırıcı şeyler ya. Neyse icabında fazla düşünmemek gerek yaşamak yeterli olur zaten.
  Bazen kişi ise yaşar… Yaşam hem hisleri hem düşünceleri kapsar. Zaten yaşam bildiğimiz üzere yine kafamızda büyüttüğümüz aslında anladığımız halde daha kafamızda daha karışık şekillendirdiğimiz bir fiil. Başka bir şeyi yok. Yaşananlara, geçmişe, aşka, huzura anlam verememek yersiz. Bir anlamı olmalı hepsinin. Bir hissi bir düşüncesi vardır mutlaka… Eğer yoksa zaten yaşamak yersiz olmaz mıydı? 
  Bazen kişi bu üç şeyi kafasında toplayıp yazmaya başlar… Zor iştir yaşamı, hisleri ve düşünceleri bir araya getirip yazmaya başlamak. Ama yazmak güzel şeydir. Çünkü sen yazdığın şeyi bilirsin. Kendini tanırsın ve yazdıklarına bir anlam verebilirsin başkaları anlamlandıramazken. Neyse zaten herkesin senin hakkında her şeyi bilmesine ne gerek var ki? Yaşıyoruz gidiyor işte. Fazla büyütmemek lazım hisleri, yaşamı ve düşünceleri. Günün birinde onlar da bizi terk edicekler neticesinde…
  Bir de bazen insan vardır işte. Yazmayı, yaşamayı, hissetmeyi ve düşünmeyi bilen varlık. -Şiddetle eklemek istiyorum; bir o kadar da nankör olabilen bir varlık.- İnsanlar yaşarlar. Hisler gibi yaşar. İyisiyle kötüsüyle yaşar yani. Bir gün yine yok olurlar. Fakat insanı hislerden ayıran özellik ise Hislerin çoğu zaman bir gün sona ereceğini biliriz. Yalana gerek yok biliyoruz biticeğini hislerin sadece bitmeyeceğini farzedip yaşamaya o zevki o tutkuyu o mutluluğu belki de kim bilir… O acıyı yine de yaşamak isteriz. Fakat yaşamın da biticeğini biliriz. Fakat biticekmiş gibi yaşamayız çünkü bilinçaltımızda yaşamın sonundan sanki çok daha önemliymiş gibi(!) duyguları, düşünceleri ve yaşamımızı barındırırız. Belki bu 3’ünden çok şikayetçi oluyoruz farkında olarak veya olmayarak. Süremizden çok bu 3 şeyi hep ön planda tutuyoruz. Yazık ediyoruz… Çünkü biz bu 3 şeye bağlı değil. Bu 3 şeye bağımlı yaşıyoruz… Niye size yazarak açıklama gereğinde bulundum ki? Neticesinde bunun açıklaması;
  The world we knew… 

http://fizy.com/#s/1lsekv  Şarkıyı açarak okumanız tavsiyedir.

    Saat kaç oldu acaba? Gözlerimden resmen uyku fışkırıyor. Uyumak istiyorum ama istemiyorum aslında. Şu an tek düşünebildiğim yaşantım ve beni uykusuzluğa sürüklüyor. Tam rahata kavuştum -E artık yaz da geldi- derken yine düşünmeye başlıyorum her şeyi. Geçmişi , geleceği , şimdiyi. Her şey de bir sorgu bir sual arama çabası amına koyim. Şimdi yine gökyüzüne yöneltiyorum gözlerimi. Dolunay müthiş bir şekilde parlıyor. Etrafta kimse yok sanki dolunayla karşılıklı bakışıyoruz. Dolunaya bakarken yine bir kaç saat sonra yerini Güneşin alacağını biliyorum. Yeni bir günün beni beklediğini belki zorluklarla belki güzelliklerle belki de anlık gülümsemelerle belki kim bilir yeni aşklarla karşılayacaktır. Hayat güzeldir. İntihar edenleri de anlamam genelde. Şahsen teşebbüs edenleri veya direkt olarak kendini öldürenleri “Güçsüz” diye tanımlarım fakat onları düşündükçe onlar da kolay kurtuluyorlar gibime geliyor. Hani onlar yarının ne getiriceğini düşünmüyorlar en azından ama diğer yandan insanlara göre kolaya kaçmaktır intihar etmek. Neyse ne. Umarım düşündükçe etmeye kalkışmam. Hayatta acaba herkes aynı şeyleri düşünüyor mudur? Yani benim düşündüklerimi? Yarına dönük insanlar çok var mıdır? Yoksa herkes mi anı yaşıyor? Anı yaşayan insanlar pişman olmuyor mu? Peki ya anlık olan şeylerden sonra insanın hiç mi kalbi kırılmıyor? Kimse mi ileriye dönük bakmıyor? Neler yaşayacak -Ha belki 5 dakika sonra camdan atliycan veya araba çarpıcak o beni bağlamaz baştan söyliyim de amına koyim.- Kimse mi mantıkla haraket etmiyor? Herkes mi duygusal oldu amına koyim? Niye sana yapılan bir şeyi sen yapmaya kalkışınca suçlu veya ortada kalan BEN oluyorum? Sorun değil yapmam siz HERKES’in yaptığı şeyleri. Bunları yaptığım zaman zaten karşı tarafı pişman etmemek için yapıyorum fakat şimdi düşündüm de? Aslında başkasının yaptığını tekrarlarsan direk sana kilitleniyor. Bu demek oluyor ki insan aslında ders çıkarabiliyor veya o kadar da gerizekalı sikimsonik bir beyne sahip değilmiş. Peki ya gelelim “Aşk” dediğiniz o boka. Aşk mı? Hay sikmişim aşkı. Yemin Edebilirim ki hayatımda yaşadığım en sağlam tecrübelerdendir. -Başlama şimdi bana yok daha gerçeği tatmadın,küçüksün işte. Neticede bir nebze tecrübem var ne boka benzediğini irdeleyebiliyorum.- Aşk acaba parada mıdır? Parası olan mı sevilir? Peki ya Piç olan mı sevilir? Yakışıklı olan mı sevilir? Peki ya niye hep sevilir diyorum ki “Aşk” 2 kişi arasında olmaz mı? Neticede kimsenin hayatına karışamayız. Tıpkı ortada aşk varsa çiftin arasına karışamadığımız gibi. -Karışan orospu çocukları var. Onlara insan demek de orospu çocuklarına hakaret ama o da senin aşkının büyüklüğüne bağlıdır.- ayriyeten Mutlu Olabilmek İçin Kişiler Birbirlerine Fırsat Tanımalılar. Aşk 2 kişi arasında geçiyorsa her iki taraf da birbirini mutlu edebilmeli bence. Niye mi? Aşk zaten el ele vermek değil midir? -Yani bilmiyorum ben çoğu aşk tanımlarında bunu duyuyorum.- Madem el ele vermekse her şeyi beraber yapmak değil midir? +Yok değildir. -E hani aşk el ele vermekti amına koyim? (İstisnai Durumlar Hariç.) Böyle göt gibi de kalabiliyor insan. Aşk’ın tanımını yaparken duygu kullanmaya gerek görmüyorum. Herkes’in bir tecrübesi olmuştur bu konuda ve duygusal yaklaşmaktansa saksıyı çalıştırarak tanımlamak daha iyi. Duygularından emin olamazsın ama düşüncelerinden emin olabilirsin. Haksız mıyım? Düşüncelerinden emin olamıyorsan niye düşünüyorsun o zaman? Sorulan her soru arkasında bir soru daha bırakır. Hayat’ın her anı mutluluk için bir fırsattır. Fırsatlarda soru mudur? Mantık ve soru demişken acaba bu sorular duygularla çözülebilir mi? Ama duygulardan emin olamıyorduk doğru çözüme varabilir miyiz duygularla? Peki ya düşünceler kalıcı duygular geçiciyse? Farkına varıyorum devam ettirirsem saçmalayacağımı. Bunu duygularla söylemiyorum işte. Hayatta mantıklı olmak şart.Gideni de iplememek lazım. -Burda duygu katayım- Ya bak amına koyim. Kızı sevmişsindir ama varya deli sevmişsindir. Kız da sever belki. Belki de sevmez şansına bağlı ve ortaya aşk çıkar mı bilemiyorum çünkü Aşk’ın neye bağlı olduğunu da bilmiyorum.-En azından kızların gözünden neye bağlı olduğunu bilmiyorum.- Kızdan ve ya sen kızsan karşı taraftan geri bildirim almadıysan zorlamanın alemi ne? +Yok abi ben çok seviyorum. -Yarrak seviyosun amcık beyinli şu takıntını bırak artık. Ateş’de canını yakıyor hemde ondan daha çok yakıyor. Ateşi de seviyor musun amına koyim? +Yok. Acı çok mu hoşuna gidiyor? +Yok. E o zaman bazı şeylerin farkına kendin varmalısın başkalarından yardım isteyerek değil. Ya işte bu da benim karneden önce ki gecem. İyice saçmaladım farkındayım. Uykusuzluğa vuruyorum olayları yoksa Bir sorgu bir sual çabası içerisinde değilim yaz gecelerinde.